Mythical > Διαδρομή > 3. Λιτόχωρο – Κορομηλιά

OLYMPUS MYTHICAL TRAIL > Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ > 3. ΛΙΤΟΧΩΡΟ - ΚΟΡΟΜΗΛΙΑ

 

Όπως αναφέρθηκε στην περιγραφή του προηγούμενου τμήματος (Πριόνια-Λιτόχωρο), τα τελευταία 700 μέτρα για να φτάσει κανείς εδώ, αποτελούν και τα πρώτα 700 μέτρα για να αναχωρήσει, συνεχίζοντας τον αγώνα! Συνεπώς, ο αθλητής αφού τροφοδοτηθεί στο σταθμό "Λιτόχωρο", κάνει μεταβολή πάνω στο ίδιο μονοπάτι και οδεύει προς τη μεταλλική γέφυρα και πάλι, την οποία και αφήνει αριστερά του, χωρίς να την περάσει απέναντι (!), και αφού ανηφορίσει 30 μέτρα το μονοπάτι εκεί δίπλα, φεύγει πλέον από τη διαδικασία του "μπρος-πίσω" μπαίνοντας σε ένα μικρότερο και πολύ ανηφορικό μονοπάτι, με δυτική γενικά κατεύθυνση. Εδώ, την ημέρα του αγώνα, υπάρχει εθελοντής-δείκτης για να υποδεικνύει τη σωστή κατεύθυνση στους αθλητές! Από το σημείο αυτό ξεκινά μια μακριά ανάβαση, μια ενότητα από μόνη της στη διαδρομή, με ανάπτυγμα τριών χιλιομέτρων και θετικής υψομετρικής διαφοράς 600 μέτρων! Είναι η ανάβαση μέχρι την τοποθεσία Χαντόλια, στο Κ-35 της διαδρομής.

 

Το μονοπάτι αυτό είναι μικρότερο και μέτριας βατότητας! Κινείται στην αρχή ανάμεσα σε θαμνώδη βλάστηση (πουρνάρια κυρίως), μέχρι να αποκτήσει κάποιο σχετικό υψόμετρο λίγο πιο πάνω, όπου συναντά πλέον αείφυλλα-πλατύφυλλα, με ύψος που δημιουργεί κανονικό θόλο πάνω απ το μονοπάτι. Η διαδρομή στριφογυρίζει ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση, με κλίσεις που συχνά είναι πολύ μεγάλες. Καθώς η απόσταση καλύπτει περίπου ένα και πλέον χιλιόμετρο από τη διασταύρωση αναφοράς πάνω απ τη γέφυρα, η κλίση εξομαλύνεται και σύντομα το μονοπάτι βγαίνει σημειακά στην άκρη του ασφαλτόδρομου που οδηγεί στο Σταυρό και τα Πριόνια! Εδώ είναι η τοποθεσία "Ζηλνιά", σε υψόμετρο 700 μέτρων. Αμέσως, και χωρίς η διαδρομή να μπαίνει στον αυτοκινητόδρομο, το μονοπάτι περνά απέναντι στον ανήφορο με πέτρινα σκαλιά και ξαναμπαίνει μέσα στο δάσος, που στο μεταξύ συντίθεται από βλάστηση πεύκου. Οι κλίσεις του μονοπατιού μεγαλώνουν και πάλι και ο αθλητής κινείται ανάμεσα σε μεγάλους και αραιούς κορμούς δέντρων (πεύκου και έλατου), τραβερσάροντας την δασωμένη πλαγιά. Χρειάζεται περίπου ένα χιλιόμετρο σκληρής ανάβασης από τη Ζηλνιά για το επόμενο διακριτό σημείο, αυτό που το μονοπάτι βγαίνει σε εκτεταμένο ξέφωτο και η κλίση του εκμηδενίζεται εντελώς! Εδώ, φαίνεται ότι το μονοπάτι κινείται πάνω σε μια ομαλή ράχη-ξέφωτο ενώ το δάσος βρίσκεται σε απόσταση αρκετών μέτρων δεξιά και αριστερά. Αυτή είναι η τοποθεσία "Χαντόλια", σε υψόμετρο 950 μέτρων.

Η έξοδος του μονοπατιού στην άσφαλτο λίγο πριν το καταφύγιο του Σταυρού (κόκκινο βέλος). Με μαύρα βέλη η κατεύθυνση της διαδρομής του αγώνα

Στο τέλος αυτού του ξέφωτου, υπάρχει διχάλα του μονοπατιού και σχετικές πινακίδες που πληροφορούν τον πεζοπόρο και τον αθλητή για τις επιλογές του παραπέρα (κόκκινο χρώμα) όπως και για την τοποθεσία (γαλάζιο χρώμα). Η διαδρομή του ΟΜΤ ακολουθεί το δεξί σκέλος, το οποίο κατηφορίζει κατευθείαν με ήπια όμως κλίση, μέσα σε δάσος οξιάς! Ακολουθούν περίπου 400 μέτρα κατάβασης και αμέσως μετά η κατηφορική κλίση σταματά και κινούμαστε σε εναλλαγές ευθείας, μικρής κατάβασης και μικρής ανάβασης για ακόμα ένα χιλιόμετρο περίπου, μέχρι που το μονοπάτι βγαίνει με σύντομο ανήφορο στον ένα και μοναδικό ασφάλτινο δρόμο της περιοχής, ο οποίος οδηγεί στην καρδιά του βουνού (Πριόνια)! Εδώ, η διαδρομή του αγώνα φεύγει δεξιά πάνω στην άσφαλτο και μετά από 200 μέτρα ήπιας κατηφόρας φτάνει στην είσοδο του καταφυγίου "Δημήτρης Μπουντόλας", στην τοποθεσία "Σταυρός". Ο αθλητής πρέπει να ανηφορίσει μερικά σκαλοπάτια για να φτάσει στην αυλή του καταφυγίου, όπου εδρεύει ο πέμπτος σταθμός υποστήριξης του ΟΜΤ, με την ονομασία ΣΤΑΥΡΟΣ, σε υψόμετρο 930 μέτρων και σε απόσταση 36,4 χιλιόμετρα από την εκκίνηση. Εδώ, περιμένουν τους αθλητές οι "σάκκοι ανεφοδιασμού"  τους (drop-bags).

 

Αναχωρώντας από εδώ, η διαδρομή φεύγει από το προαύλιο προς την νοητή κατεύθυνση της συνέχειας που πρέπει να έχει (ευθεία) και κάνει ένα πολύ σύντομο κατήφορο πάνω σε χορταριασμένο μονοπάτι, στρίβοντας γρήγορα αριστερά 90 μοίρες και αμέσως μετά προσπερνώντας κάποιους θάμνους, το μονοπάτι χωρίς κλίσεις πλαταίνει σχεδόν ξαφνικά ενώ εισέρχεται σε πυκνό δάσος οξιάς! Από αυτό το σημείο και για τα επόμενα 2 χιλιόμετρα, ένα μοναδικό, επίπεδο μονοπάτι κινείται μέσα σε πυκνό δάσος που δημιουργεί θόλο -αν και νύχτα για όλους Πρόκειται για το μονοπάτι που φτιάχτηκε πριν πολλά χρόνια δίπλα ακριβώς από το τσιμεντένιο, σκεπασμένο από πάνω αυλάκι, που με φυσική ροή μετέφερε και συνεχίζει να μεταφέρει νερό από την τοποθεσία "Μάνα" στο "Σταυρό", που κάποτε φιλοξενούσε κτηνοτρόφους. Το πεδίο είναι εξαιρετικό και καθώς το έδαφος είναι εντελώς επίπεδο, προσφέρεται για χαλαρό ή πιο έντονο τρέξιμο, ανάλογα με τα αποθέματα δυνάμεων και την τακτική του κάθε αθλητή. Κάποια στιγμή η απόλυτη ευθεία διακόπτεται από ένα ανεπαίσθητο ανέβασμα-παράκαμψη του χαλασμένου εκεί μονοπατιού και λίγο αργότερα μια μικρή "βουτιά" σε πέρασμα ρεματιάς, σηματοδοτεί την αρχή του τέλους αυτού του υπέροχου μονοπατιού. Λίγο μετά το μονοπάτι συμβάλλει σε χωματόδρομο, τον οποίο ακολουθεί προς τα δεξιά και ελαφρά κατηφορικά, για 40 μέτρα, για να συναντήσει τσιμεντένια δεξαμενή στο αριστερό άκρο του δρόμου! Ακριβώς εκεί, υπάρχουν πινακίδες και επαρκής ημερήσια και νυχτερινή σηματοδότηση, για να υποδείξουν στον αθλητή ότι πρέπει να αφήσει το δρόμο και να στραφεί αριστερά, ανηφορικά. Εδώ είναι η τοποθεσία "Μάνα", στο Κ-38 της διαδρομής και σε υψόμετρο 950 μέτρων.

H περιοχή της "Μάνας". Με μαύρα βέλη η κατεύθυνση της διαδρομής. Τα δύο κόκκινα βέλη σημειώνουν την είσοδο (δεξί) και έξοδο (αριστερό) στο δασικό δρόμο, μετά από 50 μέτρα πορείας πάνω του.

Αφήνοντας το δρόμο, περνάμε μπροστά από την τσιμεντένια δεξαμενή και σε 50 μέτρα ακόμα περνάμε τη μικρή και ρηχή ρεματιά που κυλά τα νερά της πηγής (Μάνες αποκαλούνται οι πηγές στη λαϊκή γλώσσα) και μπαίνουμε σε ανηφορικό μονοπάτι. Σε ακόμα 50 μέτρα, το μονοπάτι συμβάλει σε εγκαταλειμμένο δρόμο, τον οποίο ακολουθεί για ελάχιστα πριν αυτός σβήσει στον επόμενο ανήφορο. Το μονοπάτι συνεχίζει και σε ακόμα 50 μέτρα, βγαίνει σε κεκλιμένο έδαφος, που έχει πρόσφατα δουλευτεί από μπουλντόζες στην προσπάθεια υλοτόμησης της περιοχής εδώ. Ακολουθούμε τα σημάδια στους κορμούς των δέντρων ανηφορικά, καθώς ίχνος μονοπατιού δεν υπάρχει για τα επόμενα 100 μέτρα. Από εκεί και πέρα όμως η κατάσταση εξομαλύνεται και μπαίνουμε και πάλι σε σαφές μονοπάτι, που δεν διακόπτεται από τίποτα για το επόμενο ενάμισυ χιλιόμετρο! Το μονοπάτι τώρα πλαγιοδρομεί με κατεύθυνση βόρεια και μικρές ανηφόρες αλλά και αρκετές ευθείες, μέσα σε δάσος οξιάς αρχικά και πεύκου στη συνέχεια, όπως και ανάμικτο σε αρκετά σημεία. Καθώς πλησιάζει στην έξοδό του σε δρόμο, στην περιοχή του Σελώματος, το μονοπάτι σταδιακά επιτρέπει την οπτική επαφή με τον ανατολικό ορίζοντα (θάλασσα), που στην περίπτωση του αγώνα θα προσφέρει τη νυχτερινή θέα της πιερικής ακτής με τα φώτα των οικισμών στους αγωνιζόμενους. Μια τελική αριστερή ανηφορική στροφή σε αραιή βλάστηση πεύκου, οδηγεί στην έξοδο του μονοπατιού σε υποτυπώδη δρόμο, που σε 100 μέτρα συμβάλει σε κανονικό δασικό δρόμο, σε στροφή πάνω στην οποία υπάρχει και πάλι τσιμεντένια δεξαμενή νερού για λόγους πυρασφάλειας. Εδώ είναι η τοποθεσία Σέλωμα, στο Κ-40 της διαδρομής και σε υψόμετρο 1120 μέτρων.

 

Εδώ, παίρνουμε το δεξί μέρος του δρόμου, το οποίο είναι και εντελώς επίπεδο από κλίσεις. Υπάρχει σηματοδότηση νυχτερινή και ημερήσια πάνω σε κορμούς δέντρων στην άκρη του δρόμου, ώστε να επιβεβαιώσει άμεσα κανείς το σωστό ή το λάθος της κατεύθυνσης που πήρε. Μετά από ένα ακριβώς χιλιόμετρο πάνω στο δρόμο, φτάνουμε σε χαρακτηριστική αριστερή στροφή-φουρκέτα, όπου ο δρόμος κάνει και μεγάλο επίπεδο πλάτωμα. Εδώ ακριβώς αφήνουμε το δρόμο και μπαίνουμε σε κατηφορικό μονοπάτι, το οποίο ξεκινά από τη βόρεια πλευρά του πλατώματος! Σχετικές πινακίδες πληροφορούν ότι κατευθυνόμαστε προς την "Κορομηλιά". Το μονοπάτι που αρχίζει από εδώ είναι κατηφορικό συνεχώς και κακής βατότητας! Αυτό σημαίνει ότι απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή, καθώς υπάρχουν αρκετές ρίζες δέντρων στο στενό σε πολλά σημεία ίχνος, που μπορούν να προκαλέσουν μικροατυχήματα. Σε λιγότερο από 700 μέτρα από το ξεκίνημά του, το μονοπάτι περνά κάθετα από μικρό ρυάκι, που πηγάζει λίγο πιο πάνω και προσφέρει κρύο και πεντακάθαρο νερό στον πεζοπόρο ή τον αθλητή του αγώνα. Τριγύρω, κυριαρχούν πολύ χοντροί κορμοί οξιάς. Συνεχίζοντας ακόμα 200 μέτρα, φτάνουμε σε σημείο όπου δεξιά μας (στον κατήφορο) υπάρχει μικρός γκρεμός, σε εκτεθειμένο πέρασμα! Απαιτείται προσοχή και καθόλου βιασύνη, αν και μέσα στο σκοτάδι είναι δύσκολο κανείς να διακρίνει το ακριβές σημείο του κινδύνου. Ωστόσο, εδώ υπάρχει σχετικό προειδοποιητικό σήμα, μόνιμα εγκατεστημένο. Αμέσως μετά, μια αριστερή στροφή και 50 μέτρα μονοπατιού, μας φέρνουν μέσα στην ξερή εδώ (την εποχή του αγώνα) ρεματιά του Ξυδιά, την οποία και περνάμε απέναντι, απότομα ανηφορικά.

Δορυφορική φωτογραφία του καταφυγίου της Κορομηλιάς. Φαίνεται πώς η διαδρομή "κόβει" το δρόμο λίγο πριν φτάσει εκεί.

Ο ανήφορος συνεχίζει απότομος για τα πρώτα 50 μέτρα και στη συνέχεια εξομαλύνεται για άλλα τόσα, πριν πάρει και πάλι μεγάλες κλίσεις μέσα σε δάσος με μεγάλους κορμούς. Στα επόμενα 200 μέτρα, συνεχή ζιγκ-ζαγκ (καγκέλια) ανεβάζουν περίπου 50 μέτρα υψομετρικά το μονοπάτι. Δεν υπάρχουν σκαλοπάτια, παρά τις έντονες κλίσεις και απαιτείται προσοχή και υπομονή, αν και δεν υπάρχει κανένας αντικειμενικός κίνδυνος εδώ σε περίπτωση πτώσης. Το τέλος της ανηφόρας σηματοδοτείται με τη στροφή του μονοπατιού οριστικά σε βόρεια κατεύθυνση. Τώρα ξεκινά μια πλαγιοδρόμηση με κατηφορική κλίση αρχικά και ευθείες στη συνέχεια. Μικροί ανήφοροι διαδέχονται τις ευθείες και τους σύντομους κατήφορους, ενώ η σήμανση πάνω στους κορμούς των δέντρων είναι πυκνή (κάθε 30 μέτρα περίπου), καθώς το ίχνος είναι μέτριας βατότητας. Σταδιακά φτάνουμε σε πεδίο αρκετά βραχωμένο, όπου απαιτείται κάποια προσοχή στο βηματισμό. Μια σύντομη ανάβαση μας βγάζει σε "μπαλκόνι" με θέα ανατολικά και νότια, απ όπου την ώρα του αγώνα μόνο φώτα μπορεί κανείς να διακρίνει κάτω χαμηλά! Λίγο μετά, προσπερνάμε μια ρηχή σπηλιά ("πιστιριά" στην ντόπια γλώσσα) στα αρστερά μας, που μπορεί να προσφέρει καταφυγή σε περίπτωσης καταρρακτώδους βροχής και με σύντομη και πάλι ανηφόρα οδεύουμε σε εξομάλυνση των κλίσεων σε ανοιχτωσιά με πυκνές φτέρες ανάμεσα σε πεύκα. Λίγο πιο πέρα, σχετική πινακίδα μας πληροφορεί ότι βρισκόμαστε στην τοποθεσία "Πατάτα", στο Κ-44 της διαδρομής. Από εδώ το μονοπάτι αρχίζει να κατηφορίζει σταδιακά για ένα χιλιόμετρο, με ήπιες αρχικά και μεγαλύτερες στη συνέχεια κλίσεις, για να φτάσει σε ρεματιά, όπου υπάρχει μικρή πηγή και τις μέρες του αγώνα τουλάχιστον, το νερό της είναι διαθέσιμο με σωλήνα πάνω ακριβώς στο μονοπάτι! Περνώντας τη ρηχή αλλά υγρή ρεματιά, το μονοπάτι βγαίνει σε πιο ξερό τοπίο, όπου βρίσκονται παλιές κορομηλιές, παρατημένες εδώ και πολλά χρόνια. Σε ακόμα 400 μέτρα ευθείας, το μονοπάτι βγαίνει σε πλάτωμα χωματόδρομου, ακριβώς κάτω από το καταφύγιο της Κορομηλιάς! Ανηφορίζουμε 50 μέτρα προς την προφανή κατεύθυνση, από μονοπάτι και φτάνουμε στον προαύλιο χώρο του καταφυγίου, όπου και ο 6ος σταθμός (Κορομηλιά) του αγώνα, στο Κ-45 της διαδρομής και σε υψόμετρο 1020 μέτρων. Εδώ οι αθλητές μπορούν να βρουν τροφοδοσία και υδροδοσία. Eπιτρέπεται η παρουσία συνοδών των αθλητών. Η πρόσβαση με αυτοκίνητο (4Χ4 μόνο) γίνεται από την περιοχή του χωριού Δίον, γνωστού για τον αρχαιολογικό του χώρο.

 

  1. Αηγιάννης-Πριόνια  |  2. Πριόνια-Λιτόχωρο  |  3. Λιτόχωρο-Κορομηλιά  |  4. Κορομηλιά-Σκολιό  |  5. Σκολιό-Πηγάδι  |  6. Πηγάδι-Αηγιάννης