Lost Trail > Περιγραφή Διαδρομής 1/3

Lost Trail > Περιγραφή Διαδρομής 1/3

 

1/3.  Αηγιάννης - Λιβαδάκι - Πριόνια (Κ-Ο έως Κ-18)

Τμήμα-1 | Τμήμα-2 | Τμήμα-3

 

Η εκκίνηση δίνεται μέσα στο άλσος του Αηγιάννη και αφού οι αθλητές βγουν στο parking του Άλσους, φεύγουν απότομα αριστερά, σε εξαιρετικά ανηφορικό μονοπάτι με πυκνή βλάστηση έλατου και διάφορων πλατύφυλλων. Σύντομα η κλίση εξομαλύνεται και λίγο μετά η διαδρομή βγαίνει σε χωματόδρομο, τον οποίο ακολουθεί προς την αριστερή του και ελαφρά ανηφορική κατεύθυνση, για λίγο περισσότερο από 600 μέτρα. Εκεί, ξεκινά η μακριά ανάβαση προς το Λιβαδάκι, από ένα παλιό, κτηνοτροφικό μονοπάτι, μήκους 8 χιλιομέτρων. Η βλάστηση είναι πολύ πυκνή και παρόμοια με εκείνη της εκκίνησης. Σε μόλις 500 μέτρα από την αρχή αυτού του μονοπατιού και 2 χιλιόμετρα από την εκκίνηση, υπάρχει διακλάδωση (διχάλα), της οποίας η διαδρομή ακολουθεί το αριστερό σκέλος. Η διακλάδωση αυτή είναι άξια μνημόνευσης, δεδομένου ότι εδώ ακριβώς ξεκινά και τελειώνει ο κύκλος των 50 περίπου χιλιομέτρων του Lost Trail. Το πριν και το μετά αυτού του κύκλου είναι η είσοδος και η έξοδος της διαδρομής, από και προς τον Αηγιάννη.

Ανεβαίνοντας το μονοπάτι μετά την Κάτω ("Ακατνή") Τσουκνίδα

Από τη διχάλα, το μονοπάτι συνεχίζει με ήπια κλίση να ανηφορίζει, κλίση που λίγο μετά εκμηδενίζεται εντελώς και για περίπου ένα χιλιόμετρο, το μονοπάτι κινείται σε μηδενική κλίση, επίπεδα, σε πυκνή βλάστηση πεύκου και πλατύφυλλων. Μετά, σταδιακά η κλίση επανέρχεται και λίγο αργότερα ξεκινά ένας ανήφορος με το μονοπάτι να στριφογυρίζει δεξιά και αριστερά ανάμεσα σε αραιά, μεγάλα και ψηλά πεύκα, με ξεκάθαρο ίχνος. Αφού περάσει αρκετή πορεία σε μονότονο τοπίο πευκοδάσους, το μονοπάτι μπαίνει για λίγα μέτρα σε κάτι σαν τούνελ που σχηματίζουν μικρά πεύκα και αμέσως μετά βγαίνει σε ξέφωτο «μπαλκόνι», με ανοιχτή θέα προς τον νότο. Εδώ είναι η περιοχή της Κάτω Τσουκνίδας.

Η θέα από την περιοχή του Αντώνη (Κ-7), με την παραλία της Πιερίας στο βάθος. Δεξιά, η κορυφή Τσουκνίδα

Η πορεία συνεχίζεται σε πευκοδάσος στην αρχή αραιό και στη συνέχεια πυκνότερο και με μεγαλύτερα δέντρα και πυκνή βλάστηση φτέρης στον υπόροφο του δάσους. Σύντομα σχετικά, το μονοπάτι βγαίνει με βόρεια κατεύθυνση σε χαρακτηριστικό ξέφωτο, στην αριστερή πλευρά του οποίου ξεχωρίζουν μεταλλικοί πάσσαλοι, τοποθετημένοι σε τακτές μεταξύ τους αποστάσεις. Πρόκειται για την πάλαι ποτέ περίφραξη του πυρήνα του Εθνικού Δρυμού από το 1970, από την οποία απέμειναν τώρα πιά μόνο οι μεταλλικοί πάσσαλοι και τίποτα παραπάνω. Εδώ, είναι η Απανή (Πάνω) Τσουκνίδα, παλιότερα τοποθεσία κτηνοτρόφων, τώρα το σημείο του πρώτου σταθμού τροφοδοσίας του αγώνα, στο Κ-5 της διαδρομής.

Φτάνοντας στο Λιβαδάκι, η θέα προς τα πίσω είναι εντυπωσιακή, όπως και τα μεγάλα, διάσπαρτα ρόμπολα

Από εδώ και πέρα, το μονοπάτι παρουσιάζει μια εξομάλυνση στην κλίση του για περίπου ένα χιλιόμετρο, πριν ξεκινήσει και πάλι την ανάβασή του προς το Λιβαδάκι. Η βλάστηση τροποποιείται ελαφρά, με τα πρώτα δέντρα λευκόδερμης πεύκης, του γνωστού ρόμπολου, να κάνουν την εμφάνισή τους. Το μονοπάτι μπαίνει σταδιακά σε αραιότερο δάσος, με εμφανή τα σημάδια παλιότερης καταστροφής (πεσμένοι κορμοί τριγύρω) από πυρκαγιά που έκαψε την περιοχή πριν από δεκαετίες. Σε αρκετά σημεία η μακρινή θέα ανοίγεται ανάμεσα στη βλάστηση, προσφέροντας πανοραμική εικόνα προς τα ανατολικά, όπου και η θάλασσα. Η κατεύθυνση του μονοπατιού αλλάζει σταδιακά, από βόρεια σε νότια και στη συνέχεια και πάλι δυτικά, με τις κλίσεις να εξομαλύνονται και τη βλάστηση για γίνεται αμιγώς πεύκο. Σύντομα προσεγγίζει την τοποθεσία Πελεκούδια, με μια χαρακτηριστική παλιά πινακίδα καρφωμένη σε δέντρο.

Το καλύβι στο Λιβαδάκι (Κ-10), όπου βρίσκεται ο δεύτερος σταθμός υποστήριξης του αγώνα

Από εκεί και μετά ξαναρχίζουν οι κλίσεις να μεγαλώνουν και το μονοπάτι στριφογυρίζει μέσα σε δάσος ρόμπολου, με κατεύθυνση γενικά δυτική. Καθώς η απόσταση κυλά, η βλάστηση χαμηλώνει σε ύψος, μέχρι τα ρόμπολα τριγύρω να επιτρέπουν να δει κανείς τον ουρανό πάνω του και στη συνέχεια και τη θέα αριστερά του. Μια χαρακτηριστική δεξιά φουρκέτα στο μονοπάτι, του δίνει και πάλι κλίσεις και σύντομα αυτό βγαίνει σε γυμνό τοπίο με ελάχιστα σκόρπια τεράστια ρόμπολα τριγύρω. Τέλος, ανοίγεται μπροστά μια μεγάλη έκταση χωρίς κλίσεις και χωρίς βλάστηση –το περίφημο «Λιβαδάκι»- στην οποία το ίχνος του μονοπατιού ουσιαστικά σβήνει, αφού το πυκνό αλπικό χορτάρι δεν επιτρέπει την αποτύπωσή του. Σε 500 μέτρα από το ξεκίνημα αυτού του λιβαδιού, η διαδρομή του αγώνα έχοντας διανύσει 10 χιλιόμετρα από την εκκίνηση, φτάνει στον δεύτερο σταθμό του αγώνα, ο οποίος στεγάζεται στο μικρό πετρόχτιστο καλύβι που βρίσκεται χτισμένο εδώ από τα χρόνια του ’50 στην πάνω άκρη αυτού του λιβαδιού, σε υψόμετρο 2100 μέτρων.

Χαρακτηριστικός πεσμένος κορμός στο Κ-11, στην περιοχή της Κόκας, κάθετα στο μονοπάτι

Από το καλύβι στο Λιβαδάκι, το μονοπάτι φεύγει εντελώς βόρεια, στα πρώτα λίγα μέτρα του μάλιστα με ελαφρά κατηφορική κλίση, μέσα σε καταπράσινο λιβάδι και χωρίς ίχνος! Μετά από 30 μέτρα, συναντώντας τα πρώτα μικρά δεντράκια, το ίχνος επανεμφανίζεται στο έδαφος και αμέσως φαρδαίνει ενώ η κατηφορική κλίση σβήνει και σταδιακά αρχίζει μια μικρή ανηφόρα ανάμεσα σε αραιή βλάστηση με νεαρά ρόμπολα. Στα 400 μέτρα από το καλύβι, η κλίση εκμηδενίζεται και μερικά εντυπωσιακά γιγάντια ρόμπολα κάνουν αισθητή την παρουσία τους δίπλα απ το μονοπάτι. Σε ακόμα 300 μέτρα πιο εκεί, το μονοπάτι φτάνει σε φαρδιά ράχη, την επονομαζόμενη και «Κόκα» στην τοπική γεωγραφική ορολογία. Το σημείο αυτό προσφέρει για πρώτη φορά μια πανοραμική θέα των μεγάλων κορυφών στα δυτικά. Από αυτό το χαρακτηριστικό σημείο και πέρα, το μονοπάτι στρέφεται δυτικά και αρχίζει ο μεγάλος, μακρύς κατήφορος για τα Πριόνια.

Άγριο τερέν στο ξεκίνημα για το Μαυρόλογγο μετά την Κόκα (Κ-12), με τη θέα των μεγάλων κορυφών μπροστά

Το τοπίο από εδώ και μετά κόβει την ανάσα! Τεράστια ρόμπολα, απότομες κλίσεις, χαοτική θέα μπροστά και κάτω, δίνουν μια αίσθηση μεγαλείου και ταυτόχρονα ασημαντότητας του ανθρώπου μέσα σ αυτό το χώρο. Το μονοπάτι καλογραμμένο και με πυκνή σηματοδότηση (κάθε 10-20 μέτρα το πολύ υπάρχει σήμα σε σταθερό σημείο), δεν αφήνουν περιθώρια απώλειάς του. Ιδιαίτερη προσοχή δεν χρειάζεται, αν και σε αρκετά σημεία το πλάτος είναι μικρό και οι κλίσεις γενικά μεγάλες, αλλά απαιτείται μια εγρήγορση των αισθήσεων προκειμένου να μην υπάρξουν άσχημες εξελίξεις σε πιθανά στραβοπατήματα. Στο ένα χιλιόμετρο μετά την Κόκα και στο Κ-12 της διαδρομής του Lost Trail, υπάρχει χαρακτηριστικό κατηφορικό πέρασμα κάτω από ορθοπλαγιά, σε βραχώδες τερέν αλλά αρκετά επικίνδυνο για ένα-δυο κρίσιμα βήματα. Πρόκειται για το αποκαλούμενο «Βήμα της ζωής», στο οποίο υπάρχει υποστήριξη στη διάρκεια του αγώνα, αλλά όχι τον υπόλοιπο καιρό.

Κατεβαίνοντας το "Βήμα της Ζωής" στο Κ-12. Η χαρακτηριστική ορθοπλαγιά δεσπόζει από αριστερά

Μετά το «Βήμα της ζωής», το μοτίβο στη διαδρομή παραμένει παρόμοιο για ακόμα ένα χιλιόμετρο περίπου, πριν οι κλίσεις εξομαλυνθούν και φύγει η αίσθηση του κινδύνου και της ανασφάλειας. Εξαιρετικά πετρώδες και ασαφές, το μονοπάτι δείχνει να μην έχει λογική σε πολλά σημεία! Αυτό είναι αληθές, αφού για ένα τμήμα περίπου 1500 μέτρων είναι προφανές ότι παλιότερα δεν υπήρχε κανένα μονοπάτι, ωστόσο πριν από κάποιες δεκαετίες, κάποιοι πεζοπόροι κατάφεραν να ενώσουν το κενό διάστημα δύο υπαρκτών μονοπατιών που σταματούσαν σε παλιές στρούγκες της περιοχής. Σε όλο αυτό το ανάπτυγμα όμως, η σηματοδότηση παραμένει το ισχυρό όπλο του μονοπατιού, το ίδιο και το ίχνος του, το οποίο συντηρείται κάθε χρόνο κρατώντας το ευδιάκριτο.

 

Χαρακτηριστικό τοπίο της διαδρομής στο Κ-13 σε υψόμετρο 1900 μέτρα. Αραιή βλάστηση ρόμπολου τριγύρω

Όταν κάποια στιγμή εμφανιστεί μια μικρή ανηφόρα σε μήκος 50-100 μέτρα σε ήπιες κλίσεις και τοπίο, τότε γνωρίζουμε ότι περάσαμε από τη ζώνη κινδύνου του μονοπατιού. Λίγο μετά από αυτό, το μονοπάτι περνά εγκάρσια μια ρεματιά που πλήττεται σχετικά συχνά τους χειμώνες από χιονοστιβάδες, προερχόμενες από τις πλαγιές του Καλόγερου, της κορυφής που δεσπόζει στο τέλος αυτών των πλαγιών. Εδώ, εκατοντάδες δέντρα έχουν παρασυρθεί από τις τιτάνιες δυνάμεις των ρογκάδων (=χιονοστιβάδων στη λαϊκή γλώσσα), δίνοντας στον πεζοπόρο μια εικόνα σχεδόν εξωπραγματική. Τα τελευταία 20-30 μέτρα αυτής της περιοχής διανύονται ανάμεσα σε γερμένους ή πεσμένους από χιονοστιβάδες κορμούς. Περίπου 400 μέτρα πιο πέρα, το μονοπάτι βγαίνει σε ένα χαρακτηριστικό ξέφωτο με θέα, το Μελιτζάνι, στο Κ-14 της διαδρομής και σε υψόμετρο 1750 μέτρα, στο οποίο φιλοξενείται checkpoint κατά τη διάρκεια του Olympus Mythical Trail, όχι όμως και του Lost Trail. Πρόκειται για λιβάδι, που παλιότερα φιλοξενούσε στρούγκα, όπως και αρκετά ακόμα τέτοια μέρη σ αυτή την περιοχή, καθώς πρόσφεραν νομή σε αιγοπρόβατα το καλοκαίρι. Με την περίφραξη του πυρήνα του δρυμού το 1970, όλα αυτά τα μέρη εγκαταλείφθηκαν πλέον.

Βγαίνοντας στο χαρακτηριστικό ξέφωτο του Μελιτζανιού (Κ-14), ξεπροβάλει το συγκρότημα των κορυφών

Από εδώ ξεκινά ένας μακρόσυρτος κατήφορος με δυτική κατεύθυνση σε ήπιο πεδίο και χωρίς τεχνικά ζητήματα, μέσα σε ένα πυκνό δάσος πεύκου στην αρχή και έλατου στη συνέχεια. Τώρα το μονοπάτι διασχίζει μέρος του περίφημου Μαυρόλογγου, ενός αμφιθεατρικού τμήματος του βουνού που συνδέει τα δύο μεγάλα συμπλέγματα του Ολύμπου, το κεντρικό των μεγάλων κορυφών και το νότιο, του Καλόγερου. Συνεχή στριφογυρίσματα του μονοπατιού μέσα σ ένα όμορφο δάσος, κατεβάζουν γρήγορα το υψόμετρο στα 1350 μέτρα, μέσα σε 1,5 χιλιόμετρο και το μονοπάτι συμβάλει στο δημοφιλές «Διεθνές Μονοπάτι Ε4», το οποίο και ακολουθεί προς την δεξιά πλευρά του, με ανατολική κατεύθυνση, η οποία κατηφορίζει μέχρι τα Πριόνια, μετά από ακόμα 2,5 χιλιόμετρα. Χαρακτηριστικό το κιόσκι με πετρόχτιστη βρύση, μόλις 150 μέτρα μετά τη συμβολή του μονοπατιού με το Ε4.

Τμήμα-1 | Τμήμα-2 | Τμήμα-3