Lost Trail > Περιγραφή Διαδρομής 2/3

Lost Trail > Περιγραφή Διαδρομής 2/3

 

2/3  >  Πριόνια - Πετρόστρουγκα - Κορομηλιά - Σταυρός  (Κ-18 έως Κ-39)

Τμήμα-1  |  Τμήμα-2  |  Τμήμα-3

 

Από το σταθμό των Πριονιών, ακριβώς έξω από την ταβέρνα, η διαδρομή του αγώνα κατηφορίζει για περίπου 50 μέτρα στο parking των αυτοκινήτων και σε ανύποπτο σημείο, που δεν έχει κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, στρίβει απότομα αριστερά στον ανήφορο, μέσα από ένα εμφανέστατο αλλά πολύ απότομο μονοπάτι! Εδώ υπάρχει πυκνή βλάστηση από οξιές. Μετά τα πρώτα ελάχιστα ανηφορικά μέτρα, η κλίση εξομαλύνεται και το μονοπάτι αρχίζει έναν ατέλειωτο ανήφορο μέσα στο δάσος, αλλού με ήπιες κλίσεις και αλλού με μεγάλες. Χαρακτηριστικό αυτής της μεγάλης ανηφόρας των δύο και πλέον χιλιομέτρων, η σήμανση του μονοπατιού με μπλε χρώμα πάνω στα δέντρα! Στα μισά περίπου της ανάβασης, υπάρχει ένα σπάσιμο της ανηφόρας, με ευθεία λίγων εκατοντάδων μέτρων μέσα σε βλάστηση οξιάς. Λίγο πριν τη συμβολή του μονοπατιού με το κεντρικότερο, συναντάμε μια ιδιαίτερη μεταλλική πινακίδα με την ένδειξη «Γουμαρόσταλος». Η έξοδος και συμβολή με το μονοπάτι που κινείται προς Πετρόστρουγκα γίνεται σε χαρακτηριστικό πλάτωμα με αργιλώδες πέτρωμα («αμμούδα» όπως αποκαλούσαν αυτά τα μέρη οι ντόπιοι παλιότερα) και ανοιχτή θέα προς τον νότο, στο συγκρότημα των κορυφών του Καλόγερου. Εδώ βρίσκεται το Κ-21 της διαδρομής, σε υψόμετρο 1650 μέτρων, όπου και ο 4ος σταθμός τροφοδοσίας του αγώνα, «Γουμαρόσταλος».

Από την διασταύρωση, η διαδρομή ακολουθεί το δεξί σκέλος, το οποίο κινείται αρχικά δυτικά και σύντομα στρέφεται βόρεια. Στο ξεκίνημα, το μονοπάτι κινείται χωρίς ανάβαση, λίγο μετά ανηφορίζει για λίγο με μεγάλες κλίσεις και στη συνέχεια, με ένα χαρακτηριστικό πέρασμα από ξερή και ρηχή ρεματιά, του «Γκαβού», εξομαλύνεται και πάλι. Αμέσως μετά τη ρεματιά του Γκαβού, ανοίγεται και πάλι θέα προς το συγκρότημα κορυφών του Καλόγερου. Το μονοπάτι, όντας τώρα προσήλιο, με πρόσωπο προς τον νότο, έχει βλάστηση πεύκου κυρίως και μάλιστα λευκόδερμου πεύκου, του αποκαλούμενου στον Όλυμπου ρόμπολου. Το μονοπάτι σε πολλά σημεία κινείται εντελώς ευθεία, κάνοντας ευκολότερη την προσπάθεια των αθλητών. Η σήμανσή του από τη διασταύρωση στο Κ-21 και μετά, γίνεται και πάλι ασπροκόκκινη, με το γνωστό λευκό φόντο κι έναν κόκκινο κύκλο στη μέση. Από κάποιο σημείο (Βρύση Αποστολίδη, Στράγγος) και πέρα εμφανίζονται μαύρα λάστιχα ύδρευσης στην άκρη του μονοπατιού. Μετά από περίπου ένα χιλιόμετρο, μια ανεπαίσθητη διχάλα αλλά και η σχετική σήμανση στρέφουν το μονοπάτι του αγώνα δεξιά και κατηφορικά. Σε λίγα μόλις μέτρα από τη διχάλα αυτή, εμφανίζεται στο οπτικό πεδίο το καταφύγιο της Πετρόστρουγκας, όπου και ο πέμπτος σταθμός τροφοδοσίας και υποστήριξης, στο Κ-25 και σε υψόμετρο 1930 μέτρων. Στο τμήμα αυτό των τεσσάρων χιλιομέτρων, από τον 4ο ως τον 5ο σταθμό, η ηλιοφάνεια είναι έντονη και η απουσία νερού και δροσιάς παντελής! Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή από τους αθλητές (σκίαση από καπέλα και συχνή ενυδάτωση).

Από την Πετρόστρουγκα, η διαδρομή ακολουθεί για 100 μέτρα ανηφορική πορεία στο κεντρικό μονοπάτι που οδηγεί στο Οροπέδιο και αμέσως μετά στρέφεται δεξιά, στο δευτερεύον μονοπάτι που κατευθύνεται ΒΑ με κατεύθυνση το καταφύγιο της Κορομηλιάς. Ένας σύντομος, πρώτος κατήφορος, οδηγεί το μονοπάτι αυτό μέσα από ένα μεγάλο ξέφωτο και στη συνέχεια το μονοπάτι σχηματοποιείται καλύτερα καθώς κινείται ανάμεσα σε αραιό δάσος νεαρών ρόμπολων, πριν μπει σε πυκνό δάσος οξιάς, όπου απαιτείται περισσότερη προσοχή για να μη χάσει κάποιος το ίχνος του. Συνεχείς στροφές του μέσα σε πυκνό δάσος πλέον, κατηφορίζουν σταδιακά το μονοπάτι σε χαμηλότερα υψόμετρα, ενώ η βλάστηση εναλλάσσεται σε τρεις τύπους βλάστησης (οξιά, ρόμπολο, έλατο). Αραιά, αρχίζουν να εμφανίζονται και κατασκευές πάνω στο μονοπάτι, όπως σκάλες ενώ η σήμανση συνεχίζει να είναι επαρκέστατη. Σε αριστερή κατηφορική στροφή, υπάρχουν πινακίδες που πληροφορούν τον πεζοπόρο για τις επιλογές του δεξιά (Τραμπάλα) και αριστερά (Κορομηλιά). Η διαδρομή του αγώνα κατευθύνεται προς «Κορομηλιά». Λίγο παρακάτω, μαύρα λάστιχα ύδρευσης εμφανίζονται και πάλι και ακολουθούν το μονοπάτι αδιάλειπτα για τα επόμενα δύο χιλιόμετρα, μέχρι το καταφύγιο της Κορομηλιάς, όπου και μεταφέρουν νερό για την ύδρευσή του. Το τοπίο σ αυτά τα τελευταία δύο χιλιόμετρα δεν αλλάζει δραματικά, πέρα απ το γεγονός ότι η οξιά δίνει ολοκληρωτικά τη θέση της στο πεύκο, κάνοντας έτσι πιο ζεστή την ατμόσφαιρα για τους αθλητές. Στο Κ-30 το μονοπάτι φτάνει στο καταφύγιο της Κορομηλιάς, σε υψόμετρο 1020 μέτρα. Εδώ, τη μέρα του αγώνα φιλοξενείται ο 6ος σταθμός υποστήριξης και τροφοδοσίας.

Από την Κορομηλιά ξεκινά άλλο μονοπάτι, με νότια κατεύθυνση και αμέσως επόμενο προορισμό το καταφύγιο του Σταυρού, 9 χλμ πιο μακριά. Αρχικά, το μονοπάτι στα 50 μόλις μέτρα περνά από το πλάτωμα που χρησιμοποιείται για parking του καταφυγίου και φεύγει απ αυτό στη δυτική του άκρη, όπου και σχετικές πινακίδες. Μετά από μια σύντομη ευθεία 500 μέτρων περίπου σε αραιή βλάστηση, ξεκινά ανήφορος από μια ρηχή και στεγνή τις περισσότερες εποχές ρεματιά, μέσα σε αμιγές δάσος οξιάς. Ο ανήφορος έχει ανεκτές κλίσεις και το μονοπάτι είναι καλά σηματοδοτημένο καθώς κινείται σε μικτό δάσος (οξιά-πεύκο). Χαρακτηριστικό είναι ένα σημείο με πινακίδες, στην τοποθεσία «Πατάτα», σε περίπου 1,5 χλμ από την Κορομηλιά. Το μονοπάτι, από την Πατάτα και για μήκος περίπου 2 χλμ είναι δύσκολο και σε αρκετά σημεία πολύ τεχνικό και υποτυπώδες, αν και επαρκέστατα σηματοδοτημένο. Πηγή με πόσιμο νερό υπάρχει στο Κ-33, ακριβώς πάνω στο μονοπάτι, μέσα σε δάσος με πανύψηλες οξιές. Μισό χιλιόμετρο μετά την πηγή, το μονοπάτι βγαίνει σε χωματόδρομο και σβήνει! Η διαδρομή τώρα ακολουθεί το επίπεδο δρόμο για ένα χιλιόμετρο, μέχρι να συναντήσει τσιμεντένια δεξαμενή στην τοποθεσία «Σέλωμα». Εκεί, η διαδρομή στρίβει αριστερά και μετά δεξιά, μπαίνοντας ξανά σε μονοπάτι.

Ακολουθούμε το μονοπάτι μέσα σε δάσος με πυκνά και όχι μεγάλα πεύκα. Αριστερά, κάποιες στιγμές ξεπροβάλλει η θέα του Θερμαϊκού Κόλπου, με τη θάλασσα και τον κάμπο της Πιερίας. Το μονοπάτι έχει πολύ καλή σήμανση και το ίχνος του είναι πάντα σε καλή κατάσταση, λόγω συντήρησης για χρήση και στον Olympus Mythical Trail. Το πεύκο δίνει σταδιακά τη θέση του στην οξιά και μετά από 1,5 χλμ από τη δεξαμενή, φτάνουμε σε ανεπαίσθητη ρεματιά, όπου όμως κυλά νερό όλο το χρόνο! Εδώ είναι η τοποθεσία «Μάνα». Οι ντόπιοι πληθυσμοί αποκαλούσαν παλιά «μάνες», όλες τις πηγές νερού! Περνώντας το ρυάκι, αμέσως μετά προσπερνάμε μια ακόμα τσιμεντένια δεξαμενή νερού, μετά από εκείνη που υπήρχε 1,5 χιλιόμετρα νωρίτερα.

Εκεί ακριβώς υπάρχει χωματόδρομος, που τον ακολουθούμε προς τα δεξιά για μόλις 50 μέτρα, πριν ξαναμπούμε στο μονοπάτι που ακολουθεί η διαδρομή του αγώνα και το οποίο ο δρόμος έκοψε πριν χρόνια κατά τη διάνοιξή του. Το μονοπάτι κινείται ευθύγραμμα, σε ισοϋψή, μια και από κάτω του βρίσκεται θαμμένο το τσιμεντένιο αυλάκι που οδηγεί το νερό της Μάνας μέχρι την τοποθεσία του Σταυρού, όπου παλιά υπήρχαν στάνες και χρειάζονταν φρέσκο νερό. Το μονοπάτι σ αυτά τα τελευταία 2,5 χιλιόμετρα είναι πανέμορφο, εξαιρετικής βατότητας, φαρδύ και κινείται μέσα σε πυκνό δάσος οξιάς. Στην έξοδό του από το δάσος, το μονοπάτι οδηγεί μέσα από ένα ξέφωτο στο καταφύγιο «Δημήτρης Μπουντόλας» στην τοποθεσία Σταυρός, στο Κ-39 της διαδρομής, σε υψόμετρο 930 μέτρων. Εδώ φιλοξενείται ο 7ος σταθμός υποστήριξης και τροφοδοσίας του Lost Trail, ενώ παράλληλα υπάρχει εδώ και το δεύτερο και τελευταίο όριο χρονικού αποκλεισμού, στις 10 ώρες αγώνα.