Αντιχορηγία, η δική μας ευθύνη απέναντι στην κοινωνία

Μια ανοιχτή επιστολή του Λάζαρου Ρήγου προς τους Έλληνες αθλητές και διοργανωτές αγώνων ορεινού τρεξίματος, για την κοινωνική ευθύνη του αθλήματος  

Αγαπητοί συναθλητές, αξιότιμοι συνάδελφοι-διοργανωτές

Θέλω να θίξω ένα σοβαρότατο ζήτημα των ημερών μας, νιώθω όμως την ηθική υποχρέωση να το πράξω δεδομένης της κατάστασης στην ελληνική κοινωνία. Ίσως μάλιστα να είναι η πολλοστή φορά που προσπαθώ να ανοίξω έναν διάλογο για το θέμα αυτό. Τώρα, νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να προχωρήσω και ένα βήμα παραπέρα αυτή την διαπίστωση και να κάνω μια πρόταση που εύχομαι να βρει θετικό ακροατήριο.

Η Ελλάδα, η πατρίδα μας, εδώ και περισσότερο από 3 χρόνια τώρα πλανιέται στη δίνη της χειρότερης οικονομικής κρίσης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, εδώ και 70 χρόνια δηλαδή! Μαζί με τη χώρα, στην οικονομική αυτή δίνη έχουν περιέλθει και οι πολίτες της –πώς θα μπορούσε να συμβεί εξάλλου κάτι διαφορετικό. Όλοι μας πλέον είμαστε μάρτυρες και πολλοί από εμάς πρωταγωνιστές σ αυτό το δράμα, που για κάποιους αποκτά διαστάσεις αρχαίας τραγωδίας!

Η καθημερινή ειδησεογραφία των ημερών μας πληροφορεί για την επιδεινούμενη κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας, με ειδήσεις που σοκάρουν! Το αδιανόητο πριν λίγα χρόνια, έγινε ρουτίνα τώρα πια. Έτσι, μαθαίνουμε για ανεργία που πλήττει τους δύο στους τρεις νέους, τον ένα στους τρεις ενεργούς πολίτες αυτής της χώρας. Μαθαίνουμε για συνεχή υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του συνόλου των πολιτών, με διαρκή μείωση εισοδημάτων και αύξηση κάθε λογής φόρων, που τελικά αδυνατούν να πληρώσουν. Μαθαίνουμε για την δημιουργία μιας νέας κοινωνικής τάξης, αυτής των «νεόπτωχων», που απαρτίζεται από μέχρι χθες αξιοπρεπείς συμπολίτες μας, που σήμερα ζουν χάρη στη συντονισμένες προσπάθειες πρόνοιας από πρωτοβουλίες του οργανωμένου εθελοντικού κινήματος, που ανθίζει τώρα στην Ελλάδα. Μαθαίνουμε για εξαθλίωση στις υπηρεσίες υγείας, με ελλείψεις φαρμάκων και βασικών ακόμα λειτουργιών στα νοσοκομεία. Μαθαίνουμε για τον δύσκολο χειμώνα της παιδείας, με τις κρύες αίθουσες διδασκαλίας και τους πεινασμένους μαθητές, που είναι αναγκασμένοι να στηρίζονται σε συσσίτια, καθώς στο σπίτι λείπει το φαγητό! Μαθαίνουμε για τους εξαθλιωμένους συνταξιούχους, που αδυνατούν να ανταποκριθούν ακόμα και σ ένα υποτυπώδες κόστος ζωής. Μαθαίνουμε για τους καλοντυμένους ρακοσυλλέκτες που τριγυρίζουν ψάχνοντας τους κάδους απορριμμάτων για κάτι φαγώσιμο. Μαθαίνουμε ακόμα και για συμπολίτες μας που έφτασαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους, έχοντας φτάσει σε οικονομικό αδιέξοδο. Και ο κατάλογος της δυστυχίας δείχνει να μην έχει τέλος, αφού κάθε τόσο θα μάθουμε για κάποια ακόμα τραγική πτυχή που δημιουργεί η οικονομική κρίση στην δύστυχη πατρίδα, την Ελλάδα μας! Την ίδια στιγμή, φωτογραφίες που αποδίδουν με τον πιο εύγλωττο τρόπο το ελληνικό δράμα, κάνουν το γύρο του κόσμου, εγείροντας πλέον τον οίκτο της παγκόσμιας κοινότητας προς τους απογόνους του ένδοξου πολιτισμού της αρχαιότητας!

Στον αντίποδα της βαθειάς κρίσης, βρίσκονται τα θέματα συνείδησης ατόμων και ομάδων της κοινωνίας. Εμείς λοιπόν, ως «Κοινότητα Ορεινού Τρεξίματος» μέσα σ αυτούς τους ταραγμένους καιρούς πώς αυτοπροσδιοριζόμαστε κοινωνικά?  Έχουμε ταυτότητα και μπούσουλα? Έχουμε τη συναίσθηση της κατάστασης ή αρκούμαστε στο να συμπαρατασσόμαστε αλληλέγγυοι κοινωνικά σε κουβέντες του καφενείου, μόνο ως Έλληνες πολίτες αλλά όχι και ως αθλητές? Αναρωτιέμαι αν ένας άνθρωπος μπορεί να παρουσιάζει διπλή κοινωνική ταυτότητα, ανάλογα με τις συγκυρίες της στιγμής? Μπορεί κάποιος να αισθάνεται παροδικά μόνο, μέρος του πάσχοντος κοινωνικού συνόλου, με ότι αυτό συνεπάγεται ψυχικά και διανοητικά? Νομιμοποιείται ηθικά τις εξ ημών να λειτουργεί φορώντας άλλοτε την προβιά του αλληλέγγυου και άλλοτε να συμπεριφέρεται ανάλγητα? Δικαιούται κάποιος –έστω και ένας- από την κοινότητά μας να καταχωνιάζει στην πιο σκοτεινή γωνιά της σκέψης του τους πάσχοντες πολίτες αυτής της χώρας, τους συνανθρώπους του δηλαδή, όταν αποφασίζει να λειτουργήσει στο πλαίσιο του κοινού μας ενδιαφέροντος, του ορεινού τρεξίματος? Ποιος ηθικός νόμος μπορεί να δικαιώσει έστω και έναν από εμάς, όταν σήμερα πια ξοδεύουμε δημόσιο χρήμα για την υλοποίηση της προσωπικής μας ευχαρίστησης?

Πόσο ήσυχοι μπορούν να κοιμούνται αθλητές και διοργανωτές αγώνων, όταν γνωρίζουν μετά από όλα αυτά, ότι ο αγώνας που συμμετείχαν ή και που διοργάνωσαν, στήθηκε χάρη στο χρήμα που έλλειψε από ένα δημόσιο συσσίτιο, από ένα νοσοκομείο, από ένα σχολείο, από ένα σπιτικό, από το χαμόγελο ενός παιδιού ή του (εν δυνάμει) γονιού μας ή του άστεγου του παραπέρα πεζοδρομίου ή του άρρωστου που αγωνιά ή του άνεργου που καταθλίβεται?

Ποια τελικά η δική μας κοινωνική υπευθυνότητα αγαπητοί συνάδελφοι και φίλοι?

Μήπως εμείς ζούμε σε έναν άλλο, παράλληλο κόσμο? Μήπως τα χρήματα που διεκδικούμε από τον Δήμο της περιοχής μας ή κάποιο άλλο δημόσιο φορέα βρίσκονται στα ταμεία τους περιμένοντας έναν λαϊκό αγώνα για να ξοδευτούν? Είμαστε αφελείς ή παριστάνουμε τους αφελείς από εγκληματική αδιαφορία για τους συνανθρώπους μας, όταν λειτουργούμε έτσι?

Συναθλητές και συνδιοργανωτές

Δεν υπάρχει λόγος να προσποιούμαστε ότι κρυβόμαστε πια πίσω απ το δάχτυλό μας! Εξάλλου κανείς δεν εξαφανίζεται βάζοντας το δάχτυλο μπροστά απ το πρόσωπό του, απλά τόσο καιρό ζούσαμε σε μια εικονική πραγματικότητα σ αυτή τη χώρα, χωρίς δυστυχώς να το γνωρίζουμε κι έτσι μας έμενε η εντύπωση ότι κάτι τέτοιο μπορεί και να συμβαίνει. Τώρα πια που γνωρίζουμε ότι είμαστε «γυμνοί» -και το γνωρίζουμε όλοι μας αυτό γιατί μας το δήλωσε η παγκόσμια κοινότητα με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο- ποιος ο λόγος κάποιοι να συνεχίζουν την παλιά συμπεριφορά?

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα σήμερα, η χώρα και οι πολίτες της δυστυχούν! Αντί λοιπόν να ερίζουμε για το μίζερο διακύβευμα, του κατά πόσο απαλλαγμένοι από ενοχή είμαστε αν συμμετέχουμε ασυνείδητα στη διασπάθιση πολύτιμων πόρων για να σωθούν ψυχές, ας σταματήσουμε την υποκριτική συμπεριφορά και ας προχωρήσουμε ένα βήμα μπροστά, θέτοντας το αμείλιχτο ερώτημα: Μπορούμε να κάνουμε κάτι στις δύσκολες αυτές ημέρες, για να επιδείξουμε αλληλεγγύη στους συμπολίτες μας που έχουν την ανάγκη μας?

Καταθέτω εδώ μια πρόταση κι εύχομαι να μπορέσει να βρει οπαδούς και μιμητές:

Αντί να ζητάμε χρηματικούς πόρους για να υλοποιήσουμε αγώνες ορεινού τρεξίματος, ας ζητήσουμε από τους εν δυνάμει χορηγούς μας, οι οποίοι εκπροσωπούν άμεσα ή έμμεσα το Κράτος, να διαθέσουν το εν δυνάμει χορηγικό αυτό ποσό σε ένα φιλανθρωπικό σκοπό. Ας γίνουμε ΑΝΤΙΧΟΡΗΓΟΙ κοινωνικής ευαισθησίας αντί για λήπτες δημόσιου χρήματος.

Ας είναι αυτή η δική μας συνεισφορά στους συνανθρώπους μας. Αποκαλώ αυτή την ενέργεια ΑΝΤΙΧΟΡΗΓΙΑ, δανειζόμενος τη λέξη από την αρχαία ελληνική παράδοση και «αλλοιώνοντας» τη σημασία της, που σ εκείνη την εποχή καταδείκνυε το ζήλο αντίπαλων χορηγών να προσφέρουν περισσότερα, διεκδικώντας γενναιόδωρα τη χρηματοδότηση του πολιτισμού στην πόλη τους.

Έχουμε ευθύνη ως μέλη της ελληνικής κοινωνίας, να στηρίξουμε και εμείς τον κοινωνικό ιστό από την αποσύνθεση και την κατάρρευση. Μπορούμε κι εμείς να γίνουμε αρωγοί μιας ευρύτερης εκστρατείας για τη διάσωση του ελληνισμού εντός των εθνικών μας συνόρων! Οι καιροί όπου οι «άλλοι» έπαιρναν την τύχη των αδυνάτων στα δικά τους χέρια, έχει παρέλθει. Σήμερα είναι η ώρα των απλών πολιτών να εκδηλώσουν έμπρακτα και όχι με λόγια μόνο, τη συμπαράταξή τους στην προσπάθεια στήριξης του ελληνισμού, που φυλλοροεί…

Φίλοι και συνάδελφοι

Στις μέρες μας, όσοι πια έχουν ελάχιστα πλεονάζοντα αποθέματα, προσπαθούν να τα διοχετεύσουν στο τμήμα της κοινωνίας που υποφέρει, αφήνοντας για το μέλλον πρωτοβουλίες που σχετίζονται με τον πολιτισμό ή ακόμα περισσότερο, την ψυχαγωγία! Οργανισμοί της κοινωνίας, της πολιτικής, του πολιτισμού και της οικονομίας, προσπαθούν να απαλύνουν τον πόνο και τη δυστυχία που εξαπλώνεται ταχύτατα στη χώρα, συνθλίβοντας τις στοιχειώδεις έννοιες της ανθρώπινης ύπαρξης. Εμείς, ως «οικογένεια» δεν νομιμοποιούμαστε να μένουμε αμέτοχοι από τα σημαντικά αυτά δρώμενα, κλεισμένοι σε μια τεχνητή (προσποιητή) εσωστρέφεια, αποβλέποντας στην ικανοποίηση προσωπικών μας φιλοδοξιών και μόνο, αδιαφορώντας για το δράμα που παίζεται δίπλα μας!

Είμαστε διοργανωτές λαϊκών αγώνων, ψυχαγωγικών γεγονότων με λίγα λόγια! Όποιος πιστεύει το αντίθετο, απλά πλανάται. Μέχρι σήμερα άκουγα την άποψη περί παραγωγής πολιτισμού και άλλα φαιδρά συναφή ιδεολογήματα, αποκύημα μιας διεφθαρμένης εποχής, που όλοι μας θα θέλαμε να μην θυμόμαστε πια. Ακόμα κι έτσι να ήταν ωστόσο –που ποτέ δεν ήταν- όλα αυτά συνέβαιναν μέχρι χθες. Σήμερα, τέτοιου επιπέδου αντιλήψεις είναι τουλάχιστον βλασφημία προς την πάσχουσα κοινωνία μας. Ως γεγονότα ποιοτικής ψυχαγωγίας, οι αγώνες μας έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικούν χορηγικές πρωτοβουλίες, από την αγορά όμως, όχι όμως από την Πολιτεία! Ο ρόλος της Πολιτείας (κράτους) με την όποια έννοια την αντιλαμβάνεται ο καθένας μας, είναι να εξασφαλίζει τα στοιχειώδη των πολιτών της: υγεία, παιδεία, ασφάλεια, πρόνοια. Όταν δεν μπορεί να προσφέρει ούτε και αυτά, τα αυτονόητα, τότε με ποιο ηθικό ή νομικό δικαίωμα έρχονται κάποιοι σήμερα να ζητούν να της αποσπάσουν από τα χρήζοντα τα πλεονάζοντα, αυτά που μοιάζουν με πλεονασμό, με υπερβολή, με το ακατανόητο? 

Ως υπεύθυνος αθλητικής διοργάνωσης ο ίδιος, δεσμεύομαι ότι θα προσπαθήσω να συμβάλω στην αλλαγή πορείας του κινήματός μας, ζητώντας από τις Αρχές του τόπου μου, του Ολύμπου, να αναλάβουν έργα στήριξης του πάσχοντος τμήματος της τοπικής κοινωνίας, ως αντιχορηγία του “Olympus Mythical Trail”. Ζητώ ταυτόχρονα μέσα από αυτή την επιστολή από τους συμ&am