Μήνυμα του Λάζαρου Ρήγου στους ανθρώπους του ΟΜΤ-2013

Φίλοι του Olympus Mythical Trail 

Χρειάστηκε να περάσουν μερικές ημέρες από το φετινό, συγκλονιστικό αγώνα στις πλαγιές του μυθικού βουνού, για να καταλαγιάσει η σκόνη από τη θύελλα που ξεσήκωσε το γεγονός αλλά και για να ξεδιαλύνει η ομίχλη που έσβησε την ορατότητα όλων μας το προηγούμενο Σάββατο, ώστε να γραφτούν αυτά τα λόγια. Ακόμα και τα συναισθήματα που άφησε το γεγονός στις καρδιές μας, χρειάστηκαν κάτι περισσότερο ίσως για να εκδηλωθούν, μουδιασμένοι όλοι από την πίεση των ημερών.

Ο φετινός ΟΜΤ σημαδεύτηκε από χαρά αλλά και από απογοήτευση! Τη χαρά την κουβάλησαν μαζί τους όσοι αθλητές κατάφεραν να φτάσουν στη γραμμή του τερματισμού κι έχει να κάνει με το κατόρθωμα να φτάνεις κάτι μέχρι το τέλος. Οι όποιες αντιξοότητες αντιμετώπισαν, όταν έγινε εφικτό να τις ξεπεράσουν, έμειναν πίσω, ρίχτηκαν στο πηγάδι της λήθης, αφήνοντας στην επιφάνεια τα έντονα πλην ευχάριστα συναισθήματα από την προσωπική υπέρβαση αλλά και τη συμμετοχή στο γεγονός. Όμως και η απογοήτευση ήταν έκδηλη, στο βλέμμα όσων πτοήθηκαν από τις αντικειμενικά αντίξοες συνθήκες ψηλά πάνω στο βουνό, αφού και η δική μας οργανωτική επάρκεια δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος των πραγματικών συνθηκών που αυτοί αντιμετώπισαν τα ξημερώματα της 6ης Ιουλίου. Κι έτσι σε όλους μας η χαρά ανακατεύτηκε με τη λύπη, για να μας θυμίσει ότι στα πραγματικά βουνά και στις πραγματικές δοκιμασίες, η θετική έκβαση δεν πρέπει να θεωρείται ποτέ δεδομένη!

Όσο μεγάλη όμως ήταν η δοκιμασία για τους αθλητές του ΟΜΤ, άλλο τόσο μεγάλη ήταν και για την ομάδα των ανθρώπων που αποτέλεσαν το οργανωτικό σώμα αυτού του γεγονότος. Οι 150 και πλέον εθελοντές που έθεσαν εαυτούς στην υπηρεσία των αθλητών και του αγώνα, μένοντας πολλοί απ αυτούς εκτεθειμένοι στα στοιχεία της φύσης, στο όνομα ενός κοινού με τους αθλητές οράματος. Εμείς όλοι, που βρεθήκαμε πίσω από το προσκήνιο του αγώνα, στηρίζοντας τους μεγάλους πρωταγωνιστές του, μοιραστήκαμε –θέλω να πιστεύω- την αγωνία όσων προσπάθησαν να βρουν το δρόμο τους μέσα στο σκοτάδι και την ομίχλη. Οι εθελοντές του ΟΜΤ προσπάθησαν να καλύψουν τα όποια κενά είχε η σηματοδότηση και πήραν πρωτοβουλίες, ώστε να λύσουν ζητήματα προσανατολισμού όσων περιπλανήθηκαν στο πουθενά. Όπως και οι αθλητές, έτσι και οι εθελοντές πρόσφεραν όλα τα αποθέματα δυνάμεων που διέθεταν, για να φτάσουμε σε ένα τέλος, που θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε αίσιο εφόσον όλοι γύρισαν πίσω ασφαλείς, νικητές αλλά και νικημένοι.

Οι πραγματικοί αγώνες είναι σαν τις μάχες των πολέμων, σκληροί και αβέβαιοι. Απαιτούν προσήλωση και αποφασιστικότητα αλλά υπάρχουν φορές που ακόμα κι αυτές οι αρετές δεν αρκούν για τη νίκη. Το ίδιο ισχύει και για τα πραγματικά βουνά! Ο Όλυμπος έχει τη δική του προσωπικότητα σαν πραγματικό βουνό. Είναι αυστηρός, άγριος, ιδιότροπος και σπάνια δίνει την ευκαιρία στον κοινό θνητό να νιώσει νικητής φεύγοντας. Ίσως γι αυτό και να τον διάλεξαν κάποτε οι θεοί, σαν τον τόπο που θα αποσύρονταν απ τους ανθρώπους, ορίζοντας όμως παράλληλα και τις τύχες τους από εκεί ψηλά. Εμείς, όλοι αυτοί που προσπαθήσαμε να κάνουμε πράξη το όραμά μας πριν από λίγες μέρες, νιώσαμε λίγο ή πολύ φεύγοντας, την επιρροή του Ολύμπου πάνω και μέσα μας. Ο μύθος και η πραγματικότητα αυτού του βουνού, λειτούργησαν για μια ακόμα φορά σαν καταλύτης στον άνθρωπο και μας ξαναέστειλαν το μήνυμα: ΣΕΒΑΣΜΟΣ! 

Ως διοργάνωση έχουμε την ευαισθησία και το θάρρος να σταθούμε απέναντι στους αθλητές που φέτος μας τίμησαν με τη συμμετοχή τους και να τους δηλώσουμε ότι αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας για τυχόν παραλείψεις, που οδήγησαν πολλούς από τους αθλητές μας να εγκαταλείψουν την προσπάθειά τους και να τους ζητήσουμε συγνώμη. Οι συνθήκες δύσκολες, οι κανόνες του παιχνιδιού περίεργοι, το βουνό δύσκολο και το έργο μας ίσως πέρα από το εύρος των δυνατοτήτων μιας ομάδας ανθρώπων που δεν επαρκούν για να κάνουν τόσα πολλά! Φέτος, δεύτερη χρονιά ζωής του ΟΜΤ και προσπαθήσαμε να βελτιώσουμε ατέλειες που διαπιστώσαμε τον πρώτο χρόνο. Και πιστέψτε με, το κάναμε με πάθος και τιμιότητα. Όμως, απ ότι φαίνεται, κάτι θα βρίσκεται πάντα στον Όλυμπο για να ανατρέπει τα σχέδιά μας. 

Προσωπικά, έχοντας στα χέρια μου το τιμόνι αυτού του καραβιού, δηλώνω ότι το όραμα συνεχίζει να υπάρχει στο βάθος του ορίζοντα και συνεχίζει να μας σαγηνεύει η ιδέα του. Άρα η ρότα που πήραμε για τον άγνωστο ορίζοντα είναι η σωστή κι έτσι θα συνεχίσουμε αυτό το ταξίδι που ξεκίνησε πέρυσι. Μένει ακόμα καιρός μεσοπέλαγα, για να φτάσουμε στο τέλος του ταξιδιού μας κι εύχομαι να κρατήσει πολύ, μια και στο ταξίδι αυτό είναι που όλοι μαζί μοιραζόμαστε από πριν τους θησαυρούς που μας υπόσχεται για το τέλος το μυστικό μήνυμα που ακούει ο καθένας από μας χωριστά, όταν μένει μόνος. 

Ευχαριστώ προσωπικά όλους εκείνους –αθλητές και εθελοντές- από βάθους καρδιάς, που βρεθήκατε στον Όλυμπο και μοιραστήκατε το όραμα και την υπόσχεση του Olympus Mythical Trail. Και το κυριότερο, την κάνατε πράξη! Η μεγαλύτερη τιμή για έναν άνθρωπο είναι να μπορέσει να κοινωνήσει ένα προσωπικό όραμα και να δώσει την ευκαιρία σε άλλους να το μοιραστούν και να το υλοποιήσουν… 

Ειλικρινά δικός σας

Λάζαρος Ρήγος

Για τον Olympus Mythical Trail